Само почеток

Се сеќавам на денот кога првпат влегов во центарот. Не беше херојски момент. Беше тивок, тежок чекор – како да носев цел свет на грбот. Не дојдов затоа што бев многу спремен за таквиот почеток, туку затоа што веќе немав каде да бегам. Првите денови беа најтешки. Без изговори, без криење, без „утре ќе почнам“. Само јас – и вистината. А таа не беше убава. Но токму таму почна промената.

Секој ден беше мал предизвик. Да станам. Да издржам. Да не се откажам. Да се соочам со мислите што со години ги оттурнував. Имаше моменти кога сакав да се откажам. Моменти кога ми изгледаше полесно да се вратам назад. Но нешто во мене почна да се менува. Малку по малку.

Еден ден се разбудив и сфатив – не сум истиот човек. Почнав да гледам појасно. Да чувствувам повторно. Да се смеам без причина. Тоа беше ново за мене.Научив дека силата не е во тоа никогаш да не паднеш, туку да станеш секој пат кога ќе паднеш. Научив дека можам да бидам одговорен за својот живот. И најважно – дека вредам.

Денес, кога се гледам во огледало, не гледам некој што бега. Гледам некој што се соочил, издржал и победил.

И знаеш што е најсилното?

Ова е само почеток.

Ѓ.Џ., Студент во Нарконон Балкан