Победувајќи ја зависноста сфатив колку е животот убав

 

Јас сум човек кој го сака спортот и живее за него, човек кој сака да помага на секој кога му е потребна помош за било што. Бев професионален спортист и солиден ученик кој редовно помагаше во фамилијата. По завршување на средно школо отидов на факултет и рекреативно спортував. Како секој млад човек почнав да конзумирам алкохол на забави, домашни журки, за викенди на излегувања и воопшто не го сметав тоа за опасност, туку напротив сметав дека е нормален дел од живеењето на секој човек. Полека со тек на време по одење на забави и дружење со разни друштва почнав и со конзумирање на марихуана. Марихуаната ја гледав исто како цигара и воопшто не ја сметав како дрога, исто така и алкохолот, си викав дека тоа е нормално, дека јас сум силна личност и дека имам се под контрола, а и на крај краева многу го прават истото што и јас, значи не е опасно. Со поминување на годините од алкохолот и марихуаната полека и неосетно се намалуваше свеста кај мене и кога ќе ми наидеше некој проблем јас тешко го соочував. Така се потиснував самиот себе и утехата ја наоѓав се повеќе и повеќе во алкохолот и дрогата. Така почнав и со хероин, мислејќи на почетокот дека јас сум појак од него, дека можам да го контролирам и можам да го земам кога јас сакам, но не испадна за ништо така. На почеток некој период го правев тоа но потоа почна да излегува од контрола и на тој начин почнуваа проблемите во мојот живот.

Ги прекинав односите со вистинските и добри другари, прекинав комуникација со фамилијата. Преку дрогите влегов и во криминалните води и правев работи кои ни на сон не би ги направил. Почнав да бегам од полиција и да се кријам затоа што му наштетував на општеството и станав и домашен криминалец. Работев и добро заработував но како вика народот „Работиш како вол за слама“, а јас ја немав ни сламата. Почнав да бидам приведуван и осудуван за моите злодела кон општеството а исто така почнав да ја разорувам и растутам фамилијата која е угледна и пример во општеството. Веќе го согледував мојот проблем дека сум паднат во некоја дупка и полека ја губам светлината со што почнав да се мразам самиот себе и да ја губам волјата за живот.

Едноставно не сакав да живеам таков живот и викав дека кучињата на улица подобро живеат. Така почнав да се обидувам да барам спас и да излезам од таа дупка, да одам на психијатри но брзо увидував дека е тешка глупост тоа и дека од една влегувам во друга но поголема и подлабока дупка. Така го најдов Нарконон Балкан каде дојдов на програма и по кратко време веќе гледав напредок кај мене и тоа ми беше ветер во грб да грабам и да одам напред во програмата.

„Не ми треба ниту дрога ниту алкохол за да бидам среќен и да уживам во животот.“

Сега на крај можам слободно да кажам дека сум најсреќниот човек што ја добив битката, затоа што најголема победа во животот е да се победиш самиот себе. Сега сум полн со енергија и живот во мене, сфаќам колку е убав животот и имам воља за живот, се сакам самиот себе и гледам со други очи на животот. Не ми треба ниту дрога ниту алкохол за да бидам среќен и да уживам во животот. На овај начин можам да контролирам се во мојот живот. Сега мислам кога успеав јас да излезам од таа дупка без светлина и да го видам сонцето, тогаш може секој.

Студент на Нарконон Балкан – Н.А.